Skip to: site menu | section menu | main content

ΚΕΝΤΡΟ ΜΑΘΗΣΗΣ

ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗΣ

 

 

On line ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ

Τι είναι η Συμβουλευτική;

Πρόκειται για μια εμπιστευτική διαδικασία η οποία πραγματοποιείται ανάμεσα σε ένα συμβουλευόμενο και ένα σύμβουλο. Στη διαδικασία αυτή αναπτύσσεται μια σχέση εμπιστοσύνης έτσι ώστε ο συμβουλευόμενος να καταφέρει να μοιραστεί προβληματισμούς, φόβους και προσωπικές ανασφάλειες με στόχο την ανεύρεση νέων εναλλακτικών οπτικών.

Ποια τα πλεονεκτήματα της Συμβουλευτικής μέσω διαδικτύου (ON LINE ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ):

Η διαδικτυακή συμβουλευτική εξυπηρετεί ανθρώπους που αισθάνονται ότι χρειάζονται άμεσα βοήθεια στην επίλυση κάποιων προβληματισμών και προβλημάτων στις εργασιακές και προσωπικές σχέσεις τους.

Αφορά σε άτομα που θέλουν άμεσα να έρθουν σε επαφή με έναν εκπαιδευμένο Ψυχολόγο αλλά κάποιες συγκυρίες δεν τους επιτρέπουν να βρεθούν στο χώρο του ειδικού.

Συνήθως, πρόκειται για άτομα που ζουν σε απομακρυσμένα μέρη, έχουν κάποια αναπηρία, έχουν κάποια φοβία (πχ αγοραφοβία) ή δεν έχουν χρόνο (εργαζόμενοι, γονείς κτλ) να φτάσουν ως το γραφείο κάποιου ψυχολόγου.

ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ:

Σε μια διαδικτυακή συνεδρία μπορούν να συζητηθούν θέματα όπως, εργασιακό στρες, θέματα ζευγαριού, διαζύγιο, συμβουλευτική γονέων, θέματα αυτοπεποίθησης, στοχοθέτηση ζωής και άλλα.

Πώς διεξάγεται μια συνεδρία online:

Για να ξεκινήσει μια σχέση διαδικτυακή τα βήματα έχουν ως εξής:

1ο βήμα: συμπληρώνετε τη φόρμα που θα βρείτε σε μορφή .doc

2ο βήμα: έχουμε τηλεφωνική επαφή ή επαφή μέσω email

3ο βήμα: προπληρώνετε μία συνεδρία ή ένα πακέτο συνεδριών

4ο βήμα: επιλέγετε αν θέλετε συνεδρία μέσω ανταλλαγής email ή μέσω της λειτουργίας του skype (χρησιμοποιείται κυρίως το chat ή το μικρόφωνο του skype, η κάμερα επίσης, αν το θέλει ο συμβουλευόμενος)

5ο βήμα: προχωρούμε στη συμφωνημένη μέρα και ώρα της συνεδρίας.

Κόστος:

Ενημερώνεστε για αυτό κατόπιν προσωπικής επικοινωνίας μέσω τηλεφώνου (210.62.16.141 ή 69.45.25.0277 ή email (dimouls@gmail.com   ή sileia81@yahoo.com).  Μία διαδικτυακή συνεδρία κοστολογείται τουλάχιστον στο 50 % του ποσού της συνεδρίας στο γραφείο.

 

 

ΟΡΙΑ: Πώς τα θέτω στο παιδί;-πώς τηρούνται;

Όρια είναι οι κανόνες που κάθε γονέας βάζει στο παιδί. Υπάρχουν αντικειμενικά  και υποκειμενικά όρια. Έτσι, έχουμε τα όρια που αφορούν στη σωματική ακεραιότητα (μην χτυπήσεις τον αδελφό σου, μην κάθεσαι με το κεφάλι προς τα κάτω..), την ικανοποίηση των βιολογικών αναγκών (θα φάμε στις 12.00 μία γαβαθούλα κρέμα) αλλά και την τήρηση των κανόνων υγιεινής (πλένουμε τα χέρια μας πριν φάμε..). Από την άλλη έχουμε και όρια τα οποία αφορούν στην ησυχία και την ηρεμία μέσα στο σπίτι (τις ώρες ύπνου), τον τρόπο ομιλίας (δεν βρίζουμε) αλλά και ό,τι σχετίζεται με τις συνήθειες μια οικογένειας (η μαμά ξεκουράζεται, παίξε μόνος σου) και άλλα.
Προσέξτε στα παραδείγματα τα μην και δεν που χρησιμοποιήθηκαν. Στη συνήθη πρακτική, τα μην και τα δεν φέρνουν τα αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που θέλουμε. Για αυτό, είναι σημαντικό να χρησιμοποιήσουμε τη θετική διατύπωση.
Με τον όρο θετική διατύπωση εννοούμε :

  • Την αποφυγή του μην και του δεν (Μην πατήσεις τα βρεγμέναà Έλα να παίξουμε το παιχνίδι πατάω στα στεγνά σημεία!).

  • Τα μηνύματα σε α΄ενικό βοηθούν στην αποφυγή κατηγορίας (Είσαι ακατάστατος! à Νιώθω αναστατωμένη με την ακαταστασία).

  • Η αποφυγή προστακτικής βοηθά τα παιδιά να νιώθουν χρήσιμα και αναπτύσσεται το κίνητρο (Μην κάτσεις κάτω, είναι βρώμικα! à Ας δούμε που μπορούμε να κάτσουμε και να παραμείνουμε καθαροί. Βοήθησέ με!)

  • Οι σύντομες και περιεκτικές προτάσεις μας βοηθούν στο να γίνομε σαφείς.

 

Βέβαια, τα όρια για να τηρηθούν είναι σημαντικό να είναι ξεκάθαρα και συνεπή. Έτσι, στη νηπιακή ηλικία μπορούμε με ζωγραφιές και σχήματα να φτιάξουμε ένα ταμπλό κανόνων ώστε να υπενθυμίζονται στα παιδιά οι κανόνες του σπιτιού. Σε μεγαλύτερες ηλικίες μπορούμε να γράψουμε τους κανόνες του σπιτιού.

Κάπως έτσι θέτουμε κανόνες-όρια στο σπίτι.

Η τήρηση των ορίων είναι και πάλι στο χέρι μας. Όλα τα νήπια και τα παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας προσπαθούν να παρακούσουν τους κανόνες. Όταν έχουν θέσει όρια έχουμε προειδοποιήσει τα παιδιά και για την τιμωρία, τη συνέπεια όπως λέμε ή αλλιώς προειδοποιημένη τιμωρία, που θα υποστούν. Χωρίς προειδοποίηση δεν τιμωρούμε γιατί έτσι δεν σωφρονίζουμε το νήπιο. Απλά το εκνευρίζουμε.
Όταν για κάθε κανόνα υπάρχει και η συνέπεια (στην περίπτωση που θα παρακούσει το παιδί μας) τότε είναι σημαντική και η τήρηση της συνέπειας. Για αυτό, ποτέ δεν παίρνουμε πίσω μια τιμωρία. Συνεπώς, είναι πρωτίστης σημασίας να υπάρχει λογική στην τιμωρία που θα υποβάλλουμε το παιδί μας.
Οι καλύτερες συνέπειες είναι αυτές που δεν κρατούν πολύ χρόνο και δεν είναι αυθαίρετες-σχετίζονται με τον κανόνα που παραβιάστηκε.
Παράδειγμα:
Ένα νήπιο παρακούει και τρώει πολύ τούρτα και η μητέρα του στερεί το παιδικό στην τηλεόραση! Αυτό δεν βοηθά το νήπιο να αποφύγει την ίδια «σκανταλιά». Αντιθέτως, το παιδί θυμώνει και το επαναλαμβάνει.
Η σωστή συνέπεια είναι να στερηθεί μια άλλη λιχουδιά εξηγώντας του ότι έτσι εξισορροπούμε την διατροφή του.
Τηρώντας τα παραπάνω θα είναι εύκολο να τεθούν και να διατηρηθούν τα όρια. Στην περίπτωση που το παιδί δεν δείχνει να εντοπίζει τα όρια και να μην τηρεί κανόνες είναι καλό να επισκεφτείτε έναν παιδοψυχολόγο ώστε να σας δώσει τις απαραίτητες πληροφορίες στα πλαίσια συμβουλευτικής γονέων ή σχολών γονέων.

 

      Δημουλή Σίλεια,MSc
Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος

 


 

Φόβοι και Φοβίες στην προσχολική ηλικία:

 

Οι φόβοι και οι φοβίες είναι ένα θέμα που συζητάμε συχνά στα νηπιαγωγεία με τους γονείς. Τα παιδιά μας στην προσχολική ηλικία (2-6 ετών) αναπτύσσουν το αίσθημα του φόβου καθώς ξεκινούν την αυτονόμησή τους. Έτσι, σταδιακά με την κατάκτηση του σωστού τρόπου ομιλίας και του βαδίσματος, το νήπιο εκθέτει τον εαυτό του σε νέες καταστάσεις οι οποίες μπορεί να είναι και στρεσσογόνες -όπως η πρώτη μέρα στο σχολείο.  Το αίσθημα του φόβου έχει τις ρίζες του στη σχέση της μητέρας με το νήπιο. Το νήπιο ζει το άγχος του αποχωρισμού από τη μητέρα και ανάλογα με τον χειρισμό εκείνης το παιδί αναπτύσσει το φόβο ή τον μειώνει.

Στο σημείο αυτό ας διαχωρίσουμε τον φόβο από τη φοβία (ή τον εικονικό φόβο, όπως συνήθως λέμε για αυτήν την ηλικία). Ο φόβος είναι η φυσιολογική αντίδραση σε μια κατάσταση (ή σε ένα αντικείμενο). Ο εικονικός φόβος είναι μια εσωτερική σύγκρουση του παιδιού και η προσπάθειά του να χειριστεί αυτό το συναίσθημα.

Στην προσχολική ηλικία έχουμε διάφορες εκδηλώσεις φόβου και διάφορες μορφές φοβίας.

Μια μορφή φόβου είναι οι νυχτερινοί εφιάλτες ή νυχτερινή αφύπνιση (μια-δυο ώρες μετά την έναρξη του ύπνου). Είναι φυσιολογικές αντιδράσεις του νηπίου στα όνειρα, όπου για πρώτη φορά  τα θυμούνται. Γενικά, τα μικρά παιδιά αυτής της ηλικίας φοβούνται οτιδήποτε είναι απρόβλεπτο ή/και κινείται-όπως τα έντομα, τα ζώα, τα στοιχεία της φύσης και οι θόρυβοι. Τα δυσκολεύει ιδιαίτερα και η ώρα του ύπνου.
Επίσης, τα νήπια νιώθουν φόβο όταν πρόκειται να αποχωριστούν τους γονείς τους, όταν εκτίθενται σε νέες καταστάσεις και όταν πρόκειται να κατακτήσουν ένα στάδιο αυτόνομησης –πχ. το καθικάκι ή η τουαλέτα γίνονται πηγές φόβου στη φάση που κόβουμε την πάνα στο παιδί.
Τέλος, σε οποιαδήποτε νέα κατάσταση, όπως είναι η έναρξη του σχολείου, ο ερχομός ενός μικρότερου παιδιού, ένα διαζύγιο, μια μετακόμιση και άλλα μπορεί να πυροδοτήσουν φόβους που στην πορεία εξαφανίζονται.

Από την άλλη, οι φοβίες είναι το δυσανάλογο αίσθημα δυσαρέσκειας ή και φόβου (τρόμου κάποιες φορές) σε σχέση με ένα ήπιο ερέθισμα. Μια μορφή φοβίας είναι η σχολική άρνηση. Το νήπιο δεν θέλει να πάει στο σχολείο και κλαίει και φωνάζει. Δείχνει δε και τρομοκρατημένο πολλές φορές. Συνήθως , δεν έχει συμβεί κάτι στο σχολείο αλλά αντιθέτως κάτι συμβαίνει στο σπίτι και το νήπιο το αφουγκράζεται και δεν θέλει να απουσιάζει.
Μια άλλη φοβία, είναι το σκοτάδι που επιμένει μετά την νηπιακή (ή σχολική ηλικία-12 ετών). 

Γενικά, στους φόβους των νηπίων έχουμε να κάνουμε τα παρακάτω ώστε να μην παραμείνουν και να μην εξελιχθούν σε φοβίες.
Έτσι,

  • Ακούμε και κατανοούμε και τον πιο απλό φόβο του νηπίου μας.
  • Συζητάμε και ρωτάμε τα παιδιά μας με κάθε αφορμή.
  • Για τα νήπια είναι καλή τεχνική η απευαισθητοποίηση, δηλαδή η έκθεση του παιδιού σε κάτι (ζώο, κατάσταση, θόρυβος) που του προκαλεί φόβο με ηρεμία και αδιαφορία.
  • Είναι πολύ σημαντικό κι εμείς να παραμείνουμε  ήρεμοι και να μην ταυτιζόμαστε με τον φόβο ή την υπερβολή του παιδιού μας. Έτσι, τα διδάσκουμε να ελέγχουν (ή αλλιώς να διαχειρίζονται) τον φόβο τους. Αν αντιδράσουμε με υπερπροστασία είναι σαν να παραδεχόμαστε ότι πρέπει να φοβούνται.

 

Αν επιμένουν οι φόβοι, το παιδί νιώθει μόνιμα τρομοκρατημένο, αν νιώθετε ότι το παιδί έχει φτάσει στο επίπεδο φοβίας και παρακωλύεται η καθημερινότητά του, τότε είναι καλό να επισκεφτείτε έναν ειδικό ψυχολόγο-παιδοψυχολόγο ώστε να αξιολογηθούν οι κοινωνικές και γνωστικές του  ικανότητες και να σας καθοδηγήσει ανάλογα.

 

     Δημουλή Σίλεια, MSc
Ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αρχική|Δραστηριότητες|Άρθρα|Επικοινωνία